Pondering

Well begun is half done…

12784632_10205854742712167_1694312497_nΉ αλλιώς όπως συνηθίζει να λέει η συμβουλή της Ελληνίδας μάνας «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Κάπου εδώ έρχεται η στιγμή που με καταβάλλει μια ακατανίκητη μανία να παραθέσω αναρίθμητες παροιμίες και λαϊκές ρήσεις που μαστίζουν την μάζα από νευρώνες που κουβαλάω στο κρανίο μου, κι όπως είναι προφανές νικήθηκα… «Κάθε πράμα στον καιρό του και τον Αύγουστο ο κολιός», «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», «Όπου ακούς πολλά κεράσια…», «Τα αγαθά κόποις κτώνται» κτλ. Και εκεί που σε περιβάλλει ένα νεύμα άγνοιας, απελπισίας, και δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις κάνεις το άλμα παίρνεις την ΑΠΟΦΑΣΗ.
Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου περιήγηση, με αβεβαιότητα, με αναρίθμητα θέλω και γιατί να μου χαλούν την ισορροπία μου με αμφιβολίες και φόβο μπροστά στο άγνωστο, αλλά στο άγνωστο δεν λένε είναι που πραγματικά ζεις; Κι αν αξίζει τελικά, αν πραγματικά μπορώ να μοιραστώ το είναι μου, να το μοιράσω σε κομμάτια και απλόχερα να δώσω; Αν τελικά αξίζει απλά να δω; Κι εκεί γεννιέται μέσα μου η ΕΛΠΙΔΑ! Που με τη σειρά της φέρνει την αισιοδοξία που σου φωνάζει ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ! Γιατί ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα πάντα να θυμάσαι πως η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ μετράει κι είναι εκείνη που σε αλλάζει, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, σου δίνει προοπτικές για ένα καλύτερο αύριο, έναν καλύτερο κόσμο. Και κάπου χαμένος μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις που φέρνουν καταστάσεις υπαρκτές και μη, να περνούν σαν ταινία μπρος στα μάτια σου, συνειδητοποιείς ότι μέσα σου δεν έχεις κάτι άλλο πέρα από ΑΓΑΠΗ.
Πέρασαν αρκετοί μήνες, που άλλοτε τους μετρούσα σε στιγμές, άλλοτε σε δευτερόλεπτα, και άλλοτε σε μέρες χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Αυτό μόνο ωφέλιμο μπορεί να είναι, σκέφτηκα και άρχισα να δίνω ΧΡΟΝΟ στην αγάπη αυτή που έχω μέσα μου να ωριμάσει με το δικό της ρυθμό. Στη ζωή δεν χρειάζονται ζόρια, και βεβιασμένες κινήσεις. Όταν κάτι το ζορίσεις απλά μπορεί να σπάσει κι εσύ απογοητευμένος να κοιτάζεις τα θρύψαλα και σαν ψίχουλα να προσπαθείς να τα μαζέψεις για να ξαναχτίσεις την εικόνα μέσα σου. Όπου πρέπει να πας θα πας, αρκεί να πιστεύεις εσύ για σένα πως δεν θα τα παρατήσεις στην πρώτη δυσκολία. Άλλωστε όπως οι Λατίνοι μας δίδαξαν “Ad astra per aspera”. Αξιοποίησε τα χαρίσματά σου στο χρόνο που σου απομένει να είσαι κι εδώ και εκεί. Σχεδόν με είχα πείσει… Μερόνυχτα μπροστά από μια οθόνη που σε βομβαρδίζει με χρήσιμες και άχρηστες ακόμη πληροφορίες που μπορεί να περνούν και υποσυνείδητα μπροστά απ’τα μάτια σου. Ιστοσελίδες και ιστοσελίδες να ανοίγουν να κλείνουν κι ένας Firefox που όλο crashάρει. Ξενύχτια με τα μάτια σου να λιώνουν σε σελίδες που έχεις για διόρθωση και σε γραμματικά φαινόμενα που πρέπει να το κάψεις κυριολεκτικά για να σκεφτείς ένα παράδειγμα που θα εντυπωθεί στον αδύναμο μαθητή σου. Και κάπου-κάπου να σε καλεί η κολλητή σου για να σου πει ότι βρήκε ένα από εκείνα τα πολύτιμα sites που έψαχνες και να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ή μήπως για να σε μεταφέρει σε μια άλλη; Ποιος ξέρει;
Είσαι τόσο κοντά μα συνάμα τόσο μακριά απ’το άπιαστο… Κι αρχίζουν οι απορίες και το Googling και το Facebook και να ρωτάς κι απάντηση να μην παίρνεις. Το αξίζω τελικά ένα QTS Ή ΔΕΝ ΤΟ ΑΞΙΖΩ;;; Και παθαίνεις και μια κρίση νεύρων. Ξάφνου μετά των σελίδων της Βρετανικής κυβερνήσεως ανοιγμένες σε αναρίθμητες καρτέλες και την εύλογη άγνοιά σου, σκέφτεσαι μα εγώ που ζω; Και σαν κάτι να θέλει να σου απαντήσει και βρίσκεσαι χωρίς να θυμάσαι την ιστολογική διαδρομή ανοίγεις ένα page και σου λέει Greek teachers in London. Όπως κάποιος θα σου έλεγε σε μια διασταύρωση που έχεις χαθεί ‘στρίψε δεξιά’.
Και τώρα αρχίζουμε, ακολουθούμε τα ΒΗΜΑΤΑ πότε βιαστικά και πότε ήρεμα, αλλά πάντα σταθερά. Βήματα που με τη δική σου προσπάθεια ήρθαν να επισφραγίσουν τους κόπους σου και τις σακούλες σε μέγεθος σκουπιδιών κάτω απ’τα μάτια σου. Βήματα που κάποιος άλλος έκανε πριν από σένα για σένα. Βήματα που και εκείνος με τα δικά σου ίδια άγχη και αγωνίες, και την τύχη να βρίσκεται κι εκείνος κάποτε στην ίδια άγνοια με εσένα ακολούθησε και τώρα έχει φτάσει κάπου, και απλά συνεχίζει τη διαδρομή του… Ένας δάσκαλος είναι αυτός που σου μαθαίνει πράγματα που αγνοείς ολοκληρωτικά, ένας καλός δάσκαλος είναι αυτός που σου δείχνει το δρόμο σου και σε αφήνει ελεύθερο πια να τον ακολουθήσεις. Η ΑΓΩΝΙΑ σου κορυφώνεται, αλλά ξέρεις πια ότι τίποτα δεν σε χωρίζει από τον τελικό σου ΣΤΟΧΟ και εκεί πια είσαι βέβαιος μες στην αβεβαιότητά σου και κάτω από μιλιούνια χαρτούρα και γραφειοκρατία ότι έχεις κάνει ένα από τα σημαντικότερα βήματα. Την ΑΡΧΗ η οποία σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό που ονομάζεται ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ. Αλλά το ΤΑΞΙΔΙ μόλις άρχισε και πρέπει να χαρείς τη διαδρομή, τα χρώματα, τους ήχους, τους ανθρώπους γύρω σου, να βρεις τον εαυτό σου κι ας αισθάνεσαι πως τον χάνεις, να εμπιστευτείς, να δράσεις, να ζήσεις. Enjoy the ride!
The greater risk of all is to take no risk at all.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s