Greek mothers

Το ξεκίνημα.

Η απόφαση επάρθη. Ετούτη η χώρα δε μας σηκώνει άλλο. Πρέπει να φύγουμε, να πάμε αλλού. Μα πως να πας με 2 μωρά; Μωρά δεν είναι, 2 αγόρια 1.5 και 4.5 χρονών. ‘Ομως πρέπει να κάνεις το μεγάλο βήμα, να αλλάξεις το μέλλον των παιδιών σου. Και ενώ σε άλλες οικογένειες ο άντρας φεύγει και ακολουθούν τα γυναικόπαιδα, εμείς ανταλλάξαμε ρόλους.

Έφυγα πρώτη εγώ, ήμουν η αγγλομαθούσα βλέπετε με σκοπό πολύ σύντομα να ακολουθήσουν οι υπόλοιποι. 5 μήνες μας πήρε αυτό το πολύ σύντομα. Συναισθήματα ανάμεικτα. Ελπίδα και φόβος, πολύς φόβος όμως. Πως το ένα, πως το άλλο, πως το παρά άλλο. Τελευταίο βράδυ πριν τη μεγάλη φυγή. Κρατώ σφικτά τα κορμάκια των κοιμισμένων μου παιδιών. Μυρίζω το άρωμά τους και προσπαθώ να το φυλακίσω, να το πάρω μαζί μου να με συντροφεύει εκεί στα ξένα. Μετράω τις ανάσες, ακούω τους αναστεναγμούς τους, αλαφιάζομαι σε κάθε κίνησή τους. Κοιτάζω το παιδικό τους δωμάτιο. Η αφίσα με τον Κεραυνό Μακουιν με κοιτάει και ξέρω ότι θα κάνω πολύύύ καιρό να την ξαναδώ. Και αυτό το ρολόι στον τοίχο δε σταματά, τικ τακ, τικ τακ και η ώρα περνάει…. Το μισητό πρωινό ξημερώνει. Αφήνω τα παιδιά μου και φεύγω για το αεροδρόμιο. Μια τελευταία ματιά στο σπίτι, μια τελευταία ανάσα με τις μυρωδιές του. Κλείνω την πόρτα πριν το μετανιώσω. Αεροδρόμιο, έλεγχος, πτήση, προσγείωση, έλεγχος και προορισμός το σπίτι ενός φίλου που προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει μέχρι να τακτοποιηθώ.

Πρώτη δουλειά η επικοινωνία με το σπίτι, να μιλήσω με τα παιδιά να δω ότι είναι καλά, ότι δεν υποφέρουν. Μάλλον δεν έχουν καταλάβει πόσο θα λείπω. Με ρωτάνε πότε θα τελειώσω τη δουλειά μου και θα γυρίσω. Τα δάκρυα έτοιμα να κυλήσουν, η φωνή σπάει αλλά το χαμόγελο κολλημένο εκεί, σαν ένας κλόουν, διαβεβαιώνει τα μωρά μου ότι η μαμά θα γυρίσει σύντομα. Οι επόμενοι μήνες είναι μαρτύριο. Αναζήτηση εργασίας που δεν έρχεται, μοναξιά, κρύο και πολιτισμικά σοκ. Η μόνη επικοινωνία με το σπίτι το Skype. Να δω τα παιδιά, να μιλήσω μαζί τους, να τους πω τραγουδάκια. Η μαμά δεν είναι πια εκεί. Ο μεγάλος μου γιος αρνείται να μου μιλήσει, ο μικρός λέει “Μαμά έλα, έλα μαμά”. Δάκρυα και μόνο δάκρυα. Πίκρα και απογοήτευση. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι το κάνω για το καλό των παιδιών μου, ότι εξασφαλίζω το μέλλον τους. Ο κόμπος όμως είναι εκεί. Πόνος και τύψεις. Τι σόι μάνα είμαι εγώ που άφησα τα παιδιά μου; Τι θα τους πω όταν μεγαλώσουν; Βλέπω οικογένειες με παιδιά στο δρόμο και βάζω τα κλάματα. Παιδικές φωνές, κλάματα, τσιρίδες μου θυμίζουν τα μωρά μου. Τα βράδια είναι ακόμα πιο δύσκολα. Η ώρα δεν περνάει με τίποτα, μνήμες με κατακλύζουν, αναμνήσεις, μυρωδιές και παιδικά χαμόγελα. Αχ τι δε θα έδινα να τα είχα μαζί μου, να μετρήσω τους χτύπους της καρδιάς τους, να συγχρονίσουμε τις ανάσες μας. Αχ πόση θλίψη! Και ναι, μετά από 5 μήνες βρήκα δουλειά, νοίκιασα σπίτι, το ετοίμασα και περιμένω την άφιξή τους. Έρχονται!!! Οι μέρες περνούν βασανιστικά, πολύ αργά αλλά η πολυπόθητη μέρα φτάνει. Έρχονται!!!! Το βράδυ θα τα σφίγγω στην αγκαλιά μου. Μαγειρεύω το αγαπημένο τους φαγητό, αγοράζω χυμούς και σοκολάτες, δώρα και παιχνίδια και σαν πλησιάσει η ώρα στήνομαι στο αεροδρόμιο και περιμένω. Η πτήση φτάνει κι εγώ κοιτάω με αγωνία την πόρτα κάθε φορά που ανοιγοκλείνει να δω τα αγαπημένα μου πρόσωπα. Και ναι, είναι εκεί, με σάρκα και οστά, τα παιδιά μου και ο άντρας μου. Ο μεγάλος μου γιος τρέχει και φωνάζει “Μαμά, μαμά!”. Αγκαλιές, φιλιά και ξανά αγκαλιές και φιλιά. Ο μικρός μου γιος με κοιτάει με καχυποψία. “Η μαμά είμαι!”, αλλά τίποτα. Μου κακοφαίνεται, μαχαίρια καρφώνονται στην καρδιά μου.  Το μωρό μου με ξέχασε. Προσπαθώ να τον αγκαλιάσω και κρύβεται πίσω από τον πατέρα του. Αρνείται πεισματικά. Προσπαθώ μια τελευταία φορά αλλά μάταια. Η χαρά μου όμως είναι τόσο μεγάλη που σκέφτομαι “δεν πειράζει, έχουμε χρόνο να ξαναγνωριστούμε, από τώρα μέχρι την αιωνιότητα”. Σφιχταγκαλιασμένοι παίρνουμε τον δρόμο για το καινούργιο μας σπίτι, το άγνωστο μέλλον, αλλά τώρα είμαστε ΜΑΖΙ!!!!!!!

Advertisements

4 thoughts on “Το ξεκίνημα.

  1. Διαβαζα το κειμενο σου κ τα δακρυα δε σταματουσαν. Εχω εναν μπεμπη 9μηνων κ μια κορη 5χρονων, Τα κοιτω κ ξερω πως το σωστο θα ηταν να φυγουμε το συντομοτερο, αλλα δεν εχω ουτε το θαρρος, ουτε τα κοτσια να το κανω. Ευχομαι ομως να μπορεσω να φυγουν αυτα οταν ενηλικιωθουν. Μπραβο σου! Κοιτα μπροστα με αισιοδοξια, χαρα κ ελπιδα γιατι ο αγωνας που κανετε εκει θα εχει καλυτερα αποτελεσματα για την οικογενεια σου απο το να μενατε εδω.

    Liked by 1 person

  2. Ευχαριστω για τα καλά σας λόγια και την συμπαράσταση.Δεν ήταν εύκολη απόφαση αλλά 2 χρόνια μετά δεν το έχω μετανοιώσει.Θα υπάρξει και συνέχεια.Μείνετε συντονισμενοι!!!!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s