Greek mothers · Pondering

Πάλι απ’ την αρχή!!!!!!

Πού είχαμε μείνει λοιπόν; Α ναι! Στην επανένωση. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την ευτυχία μου. Πρώτη νύχτα με τα παιδιά μου. Εννοείται πως κοιμηθήκαμε αγκαλιά. Μάλλον κοιμήθηκαν. Δε μπορούσα να κλείσω μάτι. Δεν τα χόρταινα. Τα κοιτούσα, τα φιλούσα, τα κρατούσα αγκαλιά. Σαν όνειρο μου φαινόταν. Και ήρθε το επόμενο πρωί. Ενθουσιασμός, προετοιμασία και εξόρμηση να γνωρίσουν την νέα πόλη, αυτή που θα γίνει το νέο μας σπίτι για όσο πάει.
Βόλτες, μαγαζιά, φαγητό έξω, ψώνια. Σαν εκδρομή. Όλα τέλεια. Όμως το βράδυ ένας κόμπος στο λαιμό δεν με αφήνει να κοιμηθώ. Και τώρα; Δουλεύω σε νηπιαγωγείο, φουλ 8ωρο. Ο άντρας μου πρέπει να βρει δουλειά, πρέπει να βρούμε σχολείο για τον μεγάλο μου γιο, κάποιον να κρατάει το μικρό, πρέπει πρέπει πρέπει.
Η πρώτη εβδομάδα τσουλάει δύσκολα. Δουλέυω πολλές ώρες, γυρνάω πτώμα. Τα παιδιά θέλουν να ασχοληθώ μαζί τους και εγώ δεν μπορώ. Πρέπει να μαγειρέψω, πρέπει να καθαρίσω, να πλύνω να σιδερώσω…… Πρέπει, πρέπει…. Η δουλειά μου είναι εξαντλητική. Είμαι νηπιαγωγός, δουλεύω σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο και αυτό που ζω είναι τραγικό: προσέχω τα παιδιά άλλων και δεν έχω χρόνο για τα δικά μου. Γίνομαι σιγά σιγά αυτό που μισώ: μαμά του σαββατοκύριακου. Τόσα “πρέπει” που να χωρέσουν; Τόσα “θέλω” που πήγαν; Ο μεγάλος μου γιος κλαίει και θέλει να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα, θέλει τη γιαγιά του, τις ξαδέλφες του, τους φίλους του.Ο μικρός προσκολλάται πάνω μου και δεν με αφήνει να κάνω βήμα χωρίς αυτόν. Ακόμα και τις νύχτες ξυπνάει και με ζητάει. Κι εγώ πνίγομαι, πνίγομαι από ενοχές και τύψεις. Ενοχές γιατί δεν είμαι η μάνα που θα έπρεπε και τύψεις γιατί έφερα την οικογένειά μου στην ξενιτιά χωρίς κανέναν δικό τους άνθρωπο. Κλαίω κρυφά και αναρωτιέμαι αν αποφάσισα σωστά. Παρακαλάω τον Θεό, την Παναγία, τον Αλλάχ, τον Βούδα, όποιον θεό ξέρω να μου δώσει φώτιση και δύναμη. Γίνομαι σκληρή και απότομη αλλά τι επιλογή έχω; Πίσω δεν γυρνάω αυτό είναι σίγουρο.
Ο άντρας μου βρίσκει νυχτερινή δουλειά. Μοιράζουμε υποχρεώσεις και βάρδιες. Βρισκόμαστε στα ρεπό του. Μιλάμε με σημειώματα στο ψυγείο και με τηλεφωνήματα. Δύσκολη η ξενιτιά τελικά. Το παλεύουμε όμως. Και έρχεται εκείνη η μέρα που ο γιος μου πρέπει να πάει σχολείο. Δεν μιλάει λέξη αγγλικά. Τι θα κάνει το παιδί μου; Πως θα προσαρμοστεί; Πως θα αντιδράσει. Ναι ξέρω, νηπιαγωγός είμαι, ξέρω από τέτοια αλλά άλλο να συμβουλεύεις άλλους και άλλο να το ζεις. Πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτη μέρα στο σχολειό. Ενθουσιασμός και φόβος. Αποχαιρετώ το παιδί μου που με μεγάλη ευκολία ακολουθεί τα άλλα στη σχολική του τάξη. Ένα σφίξιμο, ένας φόβος, και ο γνωστός κόμπος εκεί να μη με αφήνει να ανασάνω, να μου κόβει τα γόνατα και μη μπορώ να κουνηθώ. Φεύγω και το μυαλό μου είναι εκεί, σε εκείνη την πόρτα που έκλεισε και “φυλάκισε” το μονάκριβό μου σε μια “φυλακή” που ή θα του κόψει τα φτερά ή θα τον απογειώσει.
Μεσημέρι. Είμαι έξω από το σχολείο μισή ώρα πριν σχολάσουν. Περιμένω με χτυποκάρδι σαν να είμαι εγώ πρώτη μέρα στο σχολείο. Με το που με βλέπει, τρέχει και με ύφος βαρύ και ασήκωτο κάνει την αναμένομενη δήλωση “Εγώ σχολείο δεν ξανάρχομαι”. Ακολουθεί η γνωστή συζήτηση του γιατί, πως και επιχειρήματα να του αλλάξω γνωμη. Ανένδοτος όμως.
Επόμενη μέρα. Με ακολουθεί με βαριά καρδιά. Τον αποχαιρετώ και αρχίζει να κλαίει και να φωνάζει: “Μαμά μη με αφήνεις εδώ”. Τον καθησυχάζω, τον φιλάω και του λέω ότι θα έρθω το μεσημέρι να τον πάρω. Με κρατάει σφιχτά και δε με αφήνει. Προσπαθώ να φύγω και γαντζώνεται στα πόδια μου. Με δυσκολία τον ξεκολλάω από πάνω μου και τον παραδίδω στην δασκάλα του. Αρχίζει να κλωτσάει, να φωνάζει, τα μάτια του με κοιτούν με απόγνωση, με σπαραγμό. Σφίγγομαι να μην κλάψω, σφίγγομαι να μην τον αρπάξω και αρχίσω να τρέχω, να τρέξω μακριά από όλους και από όλα που κάνουν το σπλάχνο μου να κλαίει και να με ζητάει. Κλείνω την πόρτα και βαστιέμαι να μην γυρίσω πίσω. Τα γόνατα βαριά ασήκωτα, τα βήματα αργόσυρτα και επιτέλους τα δάκρυα βρίσκουν τον δρόμο τους. Μα τι σόι μάνα είμαι επιτέλους; Η κραυγή του ακόμα με στοιχειώνει. Ναι έτσι έπρεπε να κάνω. Έτσι δεν έλεγα τόσα χρόνια στους γονείς; Ξέρω τι κάνω. Ναι αλλά τότε ήμουν δασκάλα όχι μάνα. Μαχαίρια μου καρφώνονται αλλά φεύγω και εύχομαι να έπραξα σωστά.
Περνάνε 2 μήνες και πηγαίνει σχολείο με βαριά καρδιά. Παίζει μόνος του, δε μιλάει με κανέναν, δεν καταλαβαίνει τίποτα. Στις παιδικες χαρες δεν πάει να παίξει με τα άλλα παιδάκια, κάθεται και τα κοιτάει και παιζεί μονος του. Προσπαθεί να τραβήξει το ενδιαφέρον τους, μάταια τον σπρώχνω να μιλήσει. Περνάμε από διάφορες φάσεις αλλά τελικα η ανάγκη του για παιχνίδι τον κάνει να επικοινωνήσει με τον δικό του τροπο με γκριμάτσες, χαμόγελα και χειρονομίες. Μου ζητάει να μεταφράσω εγώ αυτά που θέλει να πει και αρχίζει επιτέλους να αλληλεπιδρά, να χαίρεται τη ζωή. Μάλιστα έκανε και τη μεγάλη δήλωση “Ελλάδα μόνο για διακοπές. Εδώ θέλω να μείνω”.
Δεν σας κρύβω ότι η ζωή εδώ στην ξενιτιά δεν είναι εύκολη. Κάθε μέρα είναι σαν γολγοθάς. Κάθε μέρα η ίδια πάντα ερώτηση: Πήρα τη σωστή απόφαση; Έχουμε πλέον τη ζωή μας, τη ρουτίνα μας, τα παιδιά τα σχολεία τους. Ναι και ο μικρός μου πάει νηπιαγωγείο. Προσαρμόστηκε πιο εύκολα από τον αδελφό του, μάλλον λόγω της μικρής του ηλικίας. Είναι χαρούμενα, αγαπάνε το σχολείο τους και ανυπομονούν για την κάθε μέρα. Είναι δίγλωσσα και σύμφωνα με τις δασκάλες τους παραπάνω έξυπνα από ό,τι ο μέσος όρος. Ελληνικό δαιμόνιο ίσως; Εγώ είμαι μάνα όμως και μάλιστα Ελληνίδα. Δεν πάυω να αναρωτιέμαι, να ανησυχώ, να καρδιοχτυπώ. Συχνά σκέφτομαι τι άφησα, τι έχω και τι θα βρω άμα γυρίσω πίσω. Αγαπώ την Ελλάδα, μου λείπει η πατρίδα μου, η υπόλοιπη οικογένειά μου. Συχνά σκέφτομαι την δική μου μάνα. Μάλλον θα νοιώθει όπως και εγώ όταν δεν είχα τα παιδιά μου, μάλλον και αυτή θα καρδιοχτυπά για το μέλλον μου αλλά “Μάνα μην ανησυχείς, είμαι καλά, θα τα καταφέρω και μην ξεχνάς ότι σ’ αγαπάω. Τώρα ίσως πιο πολύ από ποτέ!”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s