Greeks teaching · Pondering

Ένα βροχερό Λονδρέζικο πρωινό

Και ήρθε η μέρα Σάββατο. Πρωί. Έχει λίγο φως, νομίζω. Τα μάτια ακόμη κλειστά και ακούω τη βροχή να πέφτει. Ασταμάτητα. Κλασικά. Βαριοπούλες ακούγονται από κάπου απέναντι. Κλασικά. Αυτή η πόλη δε θα σταματήσει ποτέ να αλλάζει σκέφτομαι. Εγώ όμως; Αλλάζω άραγε; Πάει καιρός που είχα χρόνο να κάτσω να το σκεφτώ. Πάει καιρός που είχα χρόνο, σκέφτομαι.

Πού είχα μείνει; Α! Με κλειστά λοιπόν τα μάτια ακόμη, η βροχή εννοείται να συνεχίζεται, απλώνω το χέρι και στα τυφλά πιάνω το κινητό μου. Ανοίγω τη θήκη και κοιτάω την ώρα. Οκτώ λέει και ωστόσο με ενημερώνει ότι έξω έχει 9 βαθμούς Κελσίου και βρέχει. “Τί μας λες;” σκέφτομαι και τί κάνω; Μα φυσικά τσεκάρω την ηλεκτρονική μου αλληλογραφία. Σόκινγκ; Τώρα  που το σκέφτομαι ίσως και να είναι. Καθηγητής σε σχολείο δεν ήθελα να γίνω; Καλά να πάθω. Και έρχομαι στο θέμα μου διότι παραλίγο να ξεφύγω. Έτοιμος ήμουν να φιλοσοφήσω πάλι. Την επόμενη φορά..

Είναι δύσκολο να είσαι καθηγητής σε δημόσιο αγγλικό σχολείο. Είναι δύσκολο να είσαι καθηγητής και υπεύθυνος για τα A Level Maths συγχρόνως.Τι εννοώ όταν λέω δύσκολο σήμερα; Μα φυσικά ότι η λίστα με όλα όσα χρειάζεται να κάνω δεν τελειώνει ποτέ. Κάθε Κυριακή βράδυ έρχεται η στιγμή που τελειώνει ο προγραμματισμός της εβδομάδας, δεν εννοώ των μαθημάτων διότι αυτό είναι άλλο κεφάλαιο, και αισθάνομαι ήδη εξαντλημένος. Απάντησε σε ηλεκτρονικά μηνύματα (και αρχειοθέτησέ τα για να μην τα ψάχνεις), γράψε συστατικές (μα ποτέ δεν τελειώνουν ρε παιδί μου), ετοιμάσου για ένα σεμινάριο (πω πω το είχα ξεχάσει εντελώς!), στείλε αναφορά στον Director του 6th Form με ανάλυση βαθμών και Action Plan (άξιο πλάνο για ανάξια παιδιά το λέω εγώ), διόρθωσε το φυλλάδιο των έξτρα ασκήσεων που είχες δώσει σε μία τάξη σου, πάρε τηλέφωνο τη μητέρα του Κωστάκη (Μοχάμεντ πιο πιθανό να τον λένε) και πες της ότι ο γιόκας της δεν είναι Αϊνστάιν, βεβαιώσου ότι όλα είναι έτοιμα για την εκδρομή του Μαθηματικού τμήματος στο θέατρο. Τα πάμε και εκδρομή τρομάρα τους, αντί να κάτσουν να ξεστραβωθούν να κάνουν επανάληψη που δεν θυμούνται τί ειναι η διακρίνουσα. Έξαλλος εγώ!

Υπάρχει και άλλη λύση όμως. Από Παρασκευή απόγευμα που τελειώνει το σχολείο και μέχρι Κυριακή μεσημέρι μπορώ απλά να παρτάρω. Μα πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα; Και πάει κάπως έτσι. Παρασκευή 4:30 κλείνω υπολογιστή, αλλάζω πουκάμισο, ειδοποιώ τους υπόλοιπους καθηγητές και φεύγουμε χωρίς καθυστέρηση για την παμπ της γειτονιάς. Εκεί βρίσκεται σύσσωμο όλο το εργατικό δυναμικό της περιοχής και οι πίντες δίνουν και παίρνουν. Μετά την τρίτη επίσκεψη στο μπαρ αρχίζω να μιλάω στο νέο καθηγητή του Αγγλικού τμήματος, με τον οποίο δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα από το Σεπτέμβριο και τώρα είναι Νοέμβριος. Καιρός ήτανε! Η ώρα 7 και κατευθύνομαι στο κέντρο να βρω ένα φίλο για ένα κοκτέιλ και κουτσομπολιό. Έχουμε να βρεθούμε πολύ καιρό και το έχουμε κανονίσει εδώ και ένα μήνα. Ευτυχώς που το είχα βάλει στο κάλενταρ, όπως λένε και οι ντόπιοι, και μου ήρθε ειδοποίηση. Μετά από ένα δίωρο βρίσκομαι να χορεύω με αγνώστους “I will survive”, με τα χρυσόψαρα, τις Barbies και τα τρολ να γυρνάνε μαζί μας με ταχύτητες Πόρσε σε αυτοκινητόδρομο.  Ξαφνικά βρίσκομαι στο κρεβάτι μου, είναι Σάββατο και διψάω. Ανοίγω πάλι τα μάτια, κοιτάω το ρολόι και είναι Κυριακή. Ακόμη διψάω. Σηκώνομαι και με το ζόρι μαγειρεύω για την επόμενη μέρα. Δεν δούλεψα καθόλου σκέφτομαι και η Δευτέρα μου θα είναι βουνό. Το χάρηκα όμως και είδα και τους φίλους μου. Άξιζε!

Κοιτάω την ώρα και είναι 11 το βράδυ. Μα πού πήγε το Σαββατοκύριακο; Και πού χρόνος να προγραμματίσω την Τρίτη και Τετάρτη που ήθελα; Δεν πειράζει και αύριο μέρα είναι…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s