autism · Greeks teaching · Pondering

Η δικιά μου εμπειρία…

Εγώ μένω Λονδίνο εδώ και σχεδόν 4 χρόνια; Αν είναι δυνατόν! Αν μου το έλεγαν πριν 9 χρόνια θα έλεγα ποτέ! Mισώ την Αγγλία. Δεν μου αρέσει ο καιρός, η αποξένωση των ανθρώπων. 9 χρόνια πριν έκανα το foundation Αγγλικών για 5 μήνες, καλά ήταν. Όμως ο επόμενος χρόνος του μάστερ δύσκολος, αλλά πέρασε.

 

Πριν φύγω για μεταπτυχιακό είχα ρωτήσει στο Υπουργείο Παιδείας Κύπρου και σε κολλέγια αν μπορώ να διδάξω Κοινωνιολογία – η απάντηση ήταν αφού είμαστε μέλη της Ευρώπης θα πρέπει να  έχεις μάστερ. Έτσι ήρθα για μάστερ στο Λονδίνο πάνω στην Ειδική Εκπαίδευση. Ε αφού έκανα το μάστερ βουρ στην Κύπρο. Όταν ρώτησα ξανά για διδασκαλία σε κολλέγια, μου είπαν άλλαξαν τα κριτήρια, χρειάζεται διδακτορικό! Που δυνάμεις για διάβασμα  επί 3 χρόνια;  Οι χρηματικές πηγές από τους γονείς είχαν στερέψει. Ώρα για δουλειά. Δούλεψα ως γραμματέας, σε φροντιστήριο, ως απογραφέας, ερευνήτρια πόρτα πόρτα και άλλα πολλά άσχετα με το πτυχίο ή το μάστερ. (Να ενημερώσω στην Κύπρο οι Κοινωνιολόγοι δεν μπορούν να διδάξουν στα σχολεία γιατί με βάση το Υπουργείο Παιδείας οι φιλόλογοι τα ξέρουν όλα. Ο Σύνδεσμος Κοινωνιολόγων Κύπρου έκανε πολλά αλλά δεν εισακούστηκε).
Έλεγα θα φύγω εξωτερικό να βρω κάτι σχετικό με τις σπουδές μου και να παίρνω πάνω από 800 ευρώ. Δεν το πολυέψαχνα, φοβόμουν, δεν ήθελα έχοντας  στο μυαλό μου την άσχημη εμπειρία στο μάστερ. Οι καταστάσεις, ένα δάνειο που με ταλαιπωρεί ακόμα, η επιμονή της μάνας μου να φύγω… Σαν να ήξερε τι θα ακολουθούσε αφού έφυγα, κούρεμα καταθέσεων. Μπορεί να μην είχα λεφτά στην τράπεζα, αλλά το κούρεμα πήγαινε πακέτο και στους μισθούς.

Το 2012 γνώρισα τον φίλο μου και του είπα πως σκεφτόμουν να φύγω και μου είπε ότι ήθελε να φύγει και αυτός. Έτσι στρώθηκα να ψάχνω για δουλειές, είχα δει πως για Teaching Assistant χρειαζόταν CRB, δηλαδή ποινικό μητρώο. Επισκέφτηκα το αρχηγείο Αστυνομίας Κύπρου και εκδόθηκε μέσα σε λίγα λεπτά, στην Αγγλική γλώσσα με το ανάλογο αντίτιμο. Ευτυχώς η αναλυτική βαθμολογία του πτυχίου και άλλα προσόντα που είχα, ήταν ήδη μεταφρασμένα από όταν ήρθα  για το μάστερ. Βέβαια πήγα ξανά στο PIO στην Κύπρο και μου μετέφρασαν κάποια άλλα. Μέσα σε μια εβδομάδα ήταν έτοιμα.
Νοέμβριο του 2012  είχα δυο emails για συνέντευξη. Η μία θέση εργασίας ήταν από το υποκατάστημα της Reed  στο Slough που έψαχναν customer service στο Heathrow , με άπταιστα Ελληνικά. Τους πήρα τηλέφωνο και μου είπαν έλα πρωτα και θα κλείσουμε το ραντεβού μετά.

23 Ιανουρίου ήρθα στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Slough  West of London. Έμεινα δυο τρεις μέρες σε hostel (δεν συστήνω την περιοχή Hounslow-δίπλά από το αεροδρόμιο, πολύς θόρυβος  από τα αεροπλάνα και απίστευτο traffic). Mετά βρήκα ένα μικρό δωμάτιο. Αφού τακτοποιήθηκα  πήγα στο γραφείο τους και μου είπαν δόθηκε η θέση και θα ρωτούσαν τον πελάτη αν θέλει και άλλα άτομα. Τους τηλεφώνησα ακόμα δυο φορές και κατάλαβα οτι δεν ήθελαν να ασχοληθούν. Η δεύτερη δουλειά ήταν στο Cambridge και όταν τους τηλεφώνησα μου είπαν οτι πρέπει να έχω αμάξι. Έτσι πήγα σε copy centre τύπωσα το CV μου και το έδωσα σε πάρα πολλές κοντινές πόλεις για  οποιαδήποτε δουλειά.Είχα ξοδέψει πολλά λεφτά αλλά τίποτα. Καιγόμουν!

Εντωμεταξύ πήγα  Job centre  για να βγάλω αριθμό κοινωνικών ασφαλίσεων (National Insurance number) και μου έδωσαν ένα τηλ για να κλείσω ραντεβού. Τους πήρα τηλέφωνο και μου έκλεισαν την επόμενη μέρα, στο τοπικό job centre, μου έκαναν ερωτήσεις γιατί το θέλω και κυρίως δημογραφικά στοιχεία. Σε δύο εβδομάδες περίπου το είχα.

6 Φεβρουαρίου ήρθε και ο φίλος μου. Την πρώτη εβδομάδα έπεσε στο κρεβάτι άρρωστος δεν μπορούσε να ανοίξει τα μάτια του, ούτε να πάρει τα πόδια του. O καιρός του επανέφερε το Ηay fever, δεν ήξερα τι ήταν και είχα αγχωθεί πάρα πολύ. Αφού αγοράσαμε με τα τελευταία μας χρήματα τα φάρμακά του και έγινε καλά, πήραμε τα πόδια μας και πήραμε ξανά σβάρνα τα μαγαζιά και τα εμπορικά κέντρα για να βρούμε δουλειά. Δυστυχώς, η εξεύρεση εργασίας ήταν πανδύσκολη. Όπου πήγαινα ήθελαν προϋπηρεσία στην Αγγλία – ακόμα και για σερβιτόρα. Με έπιασε κατάθλιψη, ήθελα  να φύγω αλλά έκανα υπομονή. Ευτυχώς βρήκε δουλειά ο φίλος μου σε ένα γυράδικο. Αν δεν ήταν αυτός εγώ θα έφευγα μετά την εβδομάδα. Για δύο μήνες πήγαινε δουλειά περπατιτός από τις 9 το βράδυ μέχρι τις 7 το πρωί. Ας είναι καλά ο ιδιοκτήτης του δωματίου που δεν ζήτησε τα διπλά χρήματα γιατί δεν θα μετακομίζαμε ποτέ. Μετακομίσαμε σε διπλό δωμάτιο  και συνέχιζα να περπατώ 1 ώρα γιατί τα λεφτά δεν έφταναν για το λεωφορείο και για το internet cafe.

Aν δεν ήταν  ο φίλος μου και η επιμονή του, θα έφευγα στον μήνα. O πρώτος χρόνος ήταν ο πιο δύσκολος, έκανα πάρα πολλές αιτήσεις αλλά δεν είχα καμία απάντηση. Έκανα πάρα πολλές άσχετες αιτήσεις  με την εκπαίδευση. Περνούσα άπειρες ώρες στο τάμπλετ και είχα κάνει πλούσιους κάποιους Σομαλούς που είχαν το internet cafe του Slough. Τα internet cafe εδώ καμίια σχέση δεν έχουν με αυτά που ξέρουμε – ήταν σε μια στοά που πουλούσαν κρέατα από Σομαλία και μύριζε μέχρι αηδίας, 4 computers υπήρχαν  και πουλούσαν από ρούχα μεχρι το Κοράνι.
Αμέτρητες ώρες που έστελνα CVs, έπαιρνα τηλ. σε agencies που και καλά ήθελαν άτομα με γνώση άλλων γλωσσών και βοηθούσαν οικονομικά για relocation σε άλλες περιοχές στην Αγγλία. Mόνο υποσχέσεις ήταν. Είχα κάνει 4 είδη CV  και cover letter για  teaching assistant, admin, research, sales. Έψαχνα και ανέβαζα το CV μου στα CV Library, Reed, Monster, Guardian και πολλά άλλα. Έφτιαξα και Linkedin, αυτό αργότερα με βοήθησε. Kάποια στιγμή  ανακάλυψα και τις αιτήσεις που έπαιρναν απεριόριστο χρόνο και δεν ήταν καθόλου εύκολο να τις κάνω στο τάμπλετ. Πολύ αργότερα ανακάλυψα πως η χρήση υπολογιστή μπορούσε να γίνει δωρεάν και σε ένα λίγο πιο όμορφο περιβάλλον, στην τεράστια δημοτική βιβλιοθήκη! Διάβαζα από τις ιστοσελίδες και δανειζόμουν βιβλία  από την βιβλιοθήκη, για να μάθω τι πρέπει να γράφω στις αιτήσεις. Μετά από 3 μήνες πήρα τηλέφωνο για συνέντευξη σε πρακτορείο που ειδικεύεται στην Ειδική Αγωγή, το Axcis . Παρόλο που είχα όλα τα απαραίτητα στοιχεία, το DBS (CRB) πήρε 2 μήνες να εκδοθεί άρα δεν μπορούσα να δουλέψω σε κανένα σχολείο.

library

.

Άρχισα να εμφανίζω σημάδια κατάθλιψης και να νιώθω άσχημα γιατί ο φίλος μου δούλευε 10ωρα για να βγάλουμε τα προς το ζειν. Έπεφταν τα μαλλιά μου και είχα χάσει απότομα κιλά, ήμουν χλωμή. Πήγα στο GP  και φοβήθηκαν για θηροειδή. Ευτυχώς ήταν άγχος. Εντωμεταξύ, το να μένεις στο Slough με άλλα άτομα συνεπάγεται οικογένειες κυρίως Ινδών και Πακιστανών που δυστυχώς η πλειοψηφία τους δεν γνωρίζουν τι θα πει καθαριότητα, το οποίο με έκανε χειρότερα ψυχολογικά. Ας μην επεκταθώ στο θέμα συγκατοίκησης γιατί έχω πολλές ιστορίες να διηγηθώ και δεν θα είναι άρθρο αλλά μυθιστόρημα.

Αφότου βγήκε το CRB πήρα το πολυπόθητο τηλεφώνημα για δουλειά σε ειδικό σχολείο κοντά  στο σπίτι μου. Όσο ήμουν Κύπρο δεν είχα δουλέψει με σοβαρά περιστατικά, ειδικά με αυτισμό. Πρώτη μέρα στην δουλειά έφαγα την πρώτη κλωτσιά στο πρόσωπο και στην κοιλιά, κακοφανίστηκα γιατί δεν του είχα κάνει κάτι. Αφελέστατη σκέψη αλλά αυτό ένιωσα. Στο σχολείο με καλούσαν συχνά, αλλά δεν τους έκανα για long term, μάλλον τα Αγγλικά μου δεν ήταν αρκετά. Είχα δεκτεί bullying από τη δασκάλα που με σχολίαζε  ότι δεν ήξερα πως ονόμαζαν κάποια αντικείμενα μέσα στην τάξη – βάζοντας το βιβλίο μπροστά στο στόμα της και καλά το έλεγε σε μια άλλη, λες και εγώ δεν ήμουν εκεί ή ήμουν κουφή.

Δεν είπα τίποτα στο πρακτορείο, διότι χρειαζόμουν την δουλειά. Βέβαια συνέχιζα να ψάχνω μόνιμη δουλειά και να πηγαίνω 1 ώρα ποδαρόδρομο για να βρω υπολογιστή και να κάνω όσες πιο πολλές αιτήσεις. Μου κακοφάνηκε πως έχω μάστερ και έπρεπε να πλένω τα πιάτα από το snack και τις νερομπογιές, να αλλάζω πανιά αφού ζωγραφίσουν με νερομπογιές.  Εντύπωση μου έκανε που οι δασκάλες μέχρι και η μάνατζερ δεν είχαν τέτοια κόμπλεξ, τα έκαναν χωρίς διαμαρτυρία. Εδώ αντιλαμβάνεσαι πως μας μεγάλωσαν οι γονείς μας – μας κακομαθαίνουν ή θέλουν το καλύτερο για εμάς. Αυτά τώρα δεν με πειράζουν γιατί ταυτόχρονα διδάσκω κιόλας.

Να σημειώσω πως όταν ήρθα στο Λονδίνο ταξίδεψα με την ταυτότητα και όχι με το διαβατήριο, διότι ήταν ακριβή η ανανέωση διαβατηρίου. Αυτό μου στοίχησε 6 μήνες αργοπορίας ώστε να ανοίξω τραπεζικό λογαριασμό. Καμία τράπεζα δεν μου άνοιγε λογαριασμό διότι ήθελαν διαβατήριο και λογαριασμούς στο όνομά μου. Πληρωνόμουν σε λογαριασμό φίλου του φίλου μου. Ο φίλος μου δεν δικαιούνταν τραπεζικό λογαριασμό, διότι δεν είναι Ευρωπαίος πολίτης και άνοιξε μετά από 2 χρόνια διαμονής στο Λονδίνο. Η μόνη τράπεζα που δέκτηκε να μου ανοίξει ήταν η HSBC, αφού ζήτησαν βεβαίωση του ιδιοκτήτη και του πρακτορείου που δουλεύω ότι μένω εκεί. Επίσης, ζήτησαν να τους πάω το διαβατήριο, όταν το έχω έτοιμο. Το πρακτορείο και η ιδιοκτήτρια έδωσαν τις  βεβαιώσεις. Τέλος, πήγα στην Κυπριακή Πρεσβεία και μου το εξέδωσαν περίπου σε 3 μήνες.reed

Εντωμεταξύ, το πρακτορείο δεν μου έβρισκε δουλειές και έτσι γράφτηκα και σε άλλα. Μου έβρισκαν, αλλά ήταν της τελευταίας στιγμής. Το χειρότερο ήταν ότι ταξίδευα με τρένο και με λεωφορεία. Ειδικά τα τρένα στην περιοχή έχουν μεγάλες καθυστερήσεις και ακυρώσεις. Έτρεχα από τις 6.30 το πρωί έφτανα στο σταθμό  7.30, έμπαινα στο τρένο και μου το ακύρωναν! Να βρέχει, να κρυώνω. Τις πρώτες φορές δεν έλεγα τίποτα, μόνο ένα agency μου πλήρωσε τα χρήματα για τα μεταφορικά, αφότου ακυρώθηκε το booking.

Μία κυρία, από άλλο πρακτορείο μου φώναζε γιατί ενώ με πήρε τηλέφωνο τελευταία στιγμή 7.45 να βρίσκομαι σε σχολειο 8.30 ήταν δύσκολο λόγω συγκοινωνίας και την συγκεκριμένη μέρα είχε ομίχλη.  Το λεωφορείο από το σπίτι μου μέχρι το σταθμό πήγαινε σημειωτόν. Αυτή η κυρία επέμενε να της  πω πόση ώρα θέλει το τρένο να φτάσει, ό,τι και να της έλεγα δεν ηρεμούσε μέχρι που μου είπε ότι δεν θέλει να χάσει την επαφή της με τον πελάτη και θα έπρεπε να το σεβαστώ. Έσκαγα, γιατί χρειαζόμουν την δουλειά. Για την πρώτη δουλειά μαζί της δεν με πλήρωσε, έστειλα άπειρα emails χωρίς ανταπόκριση και στα τηλέφωνα μου έλεγε βλακείες. Κατήγγειλα το πρακτορείο στις κοινωνικές ασφαλίσεις με αποδείξεις και αναγκάστηκαν να μου πληρώσουν το βασικό rate. Παρόλο που τους κατήγγειλα η κυρία συνέχιζε να με παίρνει για δουλειά – φυσικά δεν πήγα.

H δουλειά σαν δουλειά, άρχισε να μου αρέσει αν και τα αυτιστικά παιδιά έχουν πολλά προβλήματα συμπεριφοράς. Συνέχιζα να δουλεύω και να γίνομαι  μέλος σε πολλά πρακτορεία, μα κάποια δεν μου έδωσαν δουλειά ποτέ. Ενδιαφέρον ήταν όταν δούλεψα σε Boys Schools  και Grammar school, πόσο αυστηρά τους έχουν – όχι η στολή (στολή είχαμε και στην Κύπρο), αλλά το ότι δεν ακούς κιχ. Δούλεψα ως  Invigilator – Επιτηρήτρια και cover supervisor (δεν είχα το QTS ακόμα). Μεγάλη εντύπωση μου έκανε ότι στις εξετάσεις ο αριθμός των μαθητών ηταν τεράστιος , είχαν ανάλογο σχεδιάγραμμα που να κάτσουν, οι κασετίνες έπρεπε να  είναι διαφανείς με τα βασικά, το μπουκάλι με το  νερό τους χωρίς ετικέτα και τουλέτα έπρεπε να πάνε με την συνοδεία μας. Ώς cover supervisor μου έδωσαν έναν φάκελο που δεν είχα ώρα να κοιτάξω, πήρα παρουσίες – ήταν πολύ αστείο όπως πρόφερα τα ονόματα παιδιών από Ινδία και Πακιστάν. Έπρεπε να κάνω Science, εγώ με κατεύθυνση Κλασσικού! Την πρώτη ώρα τους είπα ανοίξτε τα βιβλία σας και αν έχετε ασκήσεις κάντε τις. Ήταν πολύ ήσυχα παιδιά, μόνο ένας έκανε βλακίες αλλά για προσοχή. Την δεύτερη ώρα μου είπαν οι μαθητές πως η καθηγήτρια άφησε ασκήσεις μέσα στον φάκελο να τις κάνουν. Ήταν πολύ καλή εμπειρία. Έχω πάει επίσης σε trial  σε ειδικό advance σχολείο που έπρεπε να κάνω πάλι μάθημα σε Science  και να εξηγήσω ιδιότητες υλικών που ούτε  στα Ελληνικά  καλά καλά δεν τα ξέρω. Ενώ το πρακτορείο δε με ενημέρωσε, είπα οκ να το κάνω να δουμε τι θα βγει. Πολύ ασχημο, με έκανε observation  η  Ηead Department και με διόρθωνε συνεχώς. Παραπονέθηκα στο πρακτορείο, γιατί δεν με ενημέρωσαν, απολογήθηκαν ότι δεν το ήξεραν.

Πάραυτα, ένα πρακτορείο μου βρήκε  long term  σε ένα σχολείο 40 λεπτά από το  σπίτι μου και όταν αρνήθηκα δουλειά από το Axcis, ήρθαν και μου πρότειναν δουλειά στο κοντινό σχολείο που είχα το bullying με περισσότερα λεφτά. Φοβόμουν να το πω στον άλλο agent γιατι ήταν επίσης φωνακλάς. Του έστειλα email για να αυξήσει το μισθό (rate), αρνήθηκε. Δευτέρα ξεκίνησα στο τοπικό σχολείο, απόγευμα παίρνουν τηλέφωνο από το πρακτορείο και ακύρωσαν το long term. Είχα θυμώσει με έστειλαν στο σχολείο που μου βρήκε ο άλλος agent με περισσότερα λεφτά. Με τηλεφώνησε αυτός και εγώ αφελέστατα του είπα ότι με έστειλαν εκεί. Θύμωσε, έκανε φασαρία στο σχολείο και δεν ξαναδούλεψα ποτέ εκεί. Υπάρχει μια νομοθεσία που δεν τη γνώριζα  η οποία λέει ότι δεν μπορείς να δουλέψεις στο ίδιο σχολείο με διαφορετικό εργοδότη αν δεν περάσουν 12 εβδομάδες (είχα πάει πολλές φορές σ’αυτό το σχολείο με 3 διαφορετικά πρακτορεία, δεν μου είχαν πει τίποτα).

safeguarding-adults-care-act-2014-homeless-pathway-5-638

Ένα χρόνο δεν κατέβηκα Κύπρο, μου ήταν βασανιστήριο που δεν έβλεπα ήλιο και η δυσκολία να βρω δουλειά με έριχναν σε κατάθλιψη. Το καλοκαίρι που έμεινα εδώ βρήκα δουλειά σε Summer school club,  πολύ ωραία εμπειρία να δουλεύεις και με παιδάκια χωρίς ειδικές ανάγκες μικρούλικα 3 -10 χρονών και να οργανώνεις παιχνίδια και χειροτεχνίες.

Αργότερα δούλεψα σε μεγάλο γνωστό ειδικό σχολείο σε Form 16  και primary. Tο form 16 ήταν πολύ καλό με καλό προσωπικό, φιλικοί και δούλευαν σωστά σε αντίθεση με το δημοτικό και γυμνάσιο. Σ’αυτό δούλευαν δάσκαλοι 20 χρόνια, δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα, απλά έμεναν γιατί πληρώνονταν πολύ καλά. Η διευθύντρια μας χρησιμοποιήσε για 3 μηνες για το Ofsted, μετά μας είπε αν θέλουμε να μείνουμε να κάνουμε αίτηση στο σχολείο για 2 θέσεις με zero hours και μια permanent.  Δεν ήθελα να κάνω για 12000 λίρες και αν μου έδιναν zero hours τι θα γινόταν.

Έτσι συνέχισα το supply και γράφτηκα σε ενα πρακτορείο για care,  τα Σαββατοκύριακα. Με έστελναν σε ενα χωριουδάκι, ξυπνούσα στις 4 για Long day, τρένο, λεωφορείο και περπάτημα μέσα  στα λαγκάδια, αγελάδες να με κοιτάνε και να λένε που πάει η τρελή τέτοια ώρα και δεν έχει πεζοδρόμιο. Τους αγαπούσα πολύ αυτούς τους ηλικιωμένους  αυτιστικούς. Το ωραίο είναι πως μέσα στα κατσάβραχα έχασα το fob (κάρτα) και  κάποιος  την βρήκε και την έστειλε στο agency  και την πήρα πίσω! Δούλεψα σε άλλο σχολείο που πήγα για 4 μήνες και έκανα αίτηση κατευθείαν στο σχολείο, την θέση μου την “έφαγε” μια μικρή Σομαλή που βαριόταν να δουλέψει γιατί απλά μιλούσε άπταιστα Αγγλικά. Στο γραπτό που είχαμε, με ρωτούσε να της πω απαντήσεις. Κάποιοι που είχαν δουλέψει μαζί της, την συμπαθούσαν και την πρότειναν. Όταν η Head Department  έμαθε από άλλους ότι αργεί κάθε πρωί και ότι δεν δουλεύει, διερωτάτο γιατί δεν τα ήξερε αυτά. Η τάξη μου και η δασκάλα μου απογοητεύτηκαν. Ήταν πολύ ωραία τάξη με ενδιαφέρουσες προσωπικότητες αυτιστικών παιδιών και ευχάριστους συναδέλφους. Όπως μου είπε η Head, να μην στεναχωριέμαι αν δεν είναι αυτό – κάτι άλλο καλυτερο με περιμένει. Αυτό έκανα.

Βρήκα άλλο πρακτορείο την Tradewind που ήταν εξαιρετικοί. Μου έβρισκαν δουλειά και αν δεν είχαν αυτοί μου έβρισκε η αδερφική τους εταιρεία  sanza. Βοήθησε ότι τους έπαιρνα τηλέφωνο κάθε πρωί και τους έστελνα την διαθεσιμότητά μου. Ταξίδεψα μέχρι Streatham  για να δουλέψω σε σχολείο και ας ήταν 2 ωρες δρόμος και σηκώθηκα από τα άγρια χαράματα.

Η  Tradewind  μου βρήκε long term position σε mainstream σχολείο με σοβαρή περίπτωση παιδιού που είχε αυτισμό. Δυστυχώς, το παιδί χρειαζόταν ειδικό περιβάλλον και η ειδική μονάδα δεν ήταν αρκετή. Εγώ ετοίμαζα υλικό, η δασκάλα δεν ήξερε και πολλά για αυτισμό  και είχε 30 παιδιά στην τάξη – που ώρα να ασχοληθεί. Το παιδί είχε επιθετικές διαθέσεις προς τα άλλα παιδιά και δεν του ήταν εύκολες οι μετακινήσεις από τάξη σε τάξη. Κανένας δεν ήταν εκπαιδευμένος σε οποιαδήποτε approach  άρα ήταν πολύ δύσκολο. Το προαύλιο του σχολείου ήταν τεράστιο και όταν άρχιζε να τρέχει άντε να το φτάσεις. Το προσωπικό ήταν πολύ βοηθητικό και φιλικό. Όταν το παιδί έλειπε βοηθούσα την δασκάλα ή με έστελναν στο νηπιαγωγείο. Απίθανα τα μικρά, γλυκούλικα να σε ρωτήσουν πράγματα με την αθωότητα που τους διέκρινε και να σε αγκαλιάσουν.

Toad-Hall-Nursery-Ottershaw-photos-1.JPG

Συνέχιζα να κάνω αιτήσεις και με κάλεσαν σε group interview, είχα ξανά την εμπειρία 2 φορές στο Johnlewis (δύσκολη συνέντευξη για σουπερμαρκετ)  και σε πρακτορείο με tuition. Με κάλεσαν σε συνέντευξη σε αρκετά ειδικά σχολεία, από ό,τι κατάλαβα η έλλειψη αυτοπεποίθησης κατά την διάρκεια της συνέντευξης ήταν το κύριο μειονέκτημά μου, γιατί στην πορεία τηρούσα τα προσόντα.

Τελικά πήρα θέση Support worker σε ενήλικες με μαθησιακές δυσκολίες και αυτισμό. Ήταν πολύ καλή εμπειρία για τους 3 μήνες που κάθησα. Ήταν δύσκολη δουλειά γιατί έπρεπε να κάνουμε long days και leading. Έπρεπε να δίνουμε ενέσιμα φάρμακα, να αλλάζουμε πάνες σε ηλικιωμένους στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους, κατάκοιτοι στο κρεβάτι. Αυτοί που ήταν σε καροτσάκι τους πηγαίναμε στους γιατρούς με λεωφορείο, στην εκκλησία, εστιατόρια, εκδρομές. Καθαρίζαμε το σπίτι τους, μαγειρεύαμε και τους κάναμε τα ψώνια. Δυστυχώς, ενώ τα λεφτά ήταν πολλά δεν άντεχα τις long days,  τα άτομα που έρχονταν από πρακτορεία δεν δούλευαν, έβγαζαν γλώσσα, ακόμα και τα bank staff με έβαλαν σε μπελάδες μια φορά – δεν δόθηκε φάρμακο στην ώρα του. H δουλειά ήταν δύο ώρες μακριά γιατί πήγαινα με λεωφορείο και tube, όταν ήταν long day ξεκινούσα από το σπίτι 6.30  το πρωί και ξαναέμπαινα σπίτι στις 12 το βράδυ. Πολλές φορές ήταν επικίνδυνα, στο λεωφορείο και στο δρόμο, κυρίως από μεθυσμένους ή ναρκομανείς.

Έτσι, ξεκίνησα τις αιτήσεις πάλι σε σχολεία και βρήκα σε ειδικό σχολειό ΑΒΑ, ο μισθός λιγότερος αλλά δεν με ένοιαζε, έλεγα θα αυξηθεί με τον καιρό και το σημαντικό ότι θα μάθω πράγματα. Έμαθα αρχικές έννοιες, στρατηγικές για το πως να δουλεύεις με challenging behaviours, πήγα σε  residential trips για μια εβδομάδα με τα παιδιά, σε ενα μαγευτικό μερος, δάσος και λίμνες και έχω κρατήσει δυο-τρεις καλές φιλίες.  Στο σχολείο είχαν προβλήματα staffing  διότι είχαν πολλα challenging behaviour, είχα παει 3 -4 φορές νοσοκομείο και  ήμουν σε  risk a assessment για 3 μήνες. Κάθε πρωί έβαζα το σταυρό μου να βγω σώα και αβλαβής. Εντωμεταξύ, προσέλαβαν νέα άτομα στην ίδια θέση με μένα, με λιγότερα προσόντα και περισσότερό μισθό. Παραπονεθήκαμε οι πιο παλιοί και μας έβαλαν να μπούμε ξανά στην διαδικασία συνέντευξης  και observation, από τους 15 περίπου που κάναμε αίτηση δεν πήραν 3 άτομα και εγώ μέσα.

Μου είχαν πει να μου αυξήσουν το μισθό 100 λίρες, δεν με ένοιαζε, απλά  ένιωθα μειωμένη, απογοητευμένη, ότι δεν εκτιμούσαν την δουλειά μου. Η απόφαση πάρθηκε, έκανα αίτηση σε άλλο σχολείο που δουλεύω εδώ και 4 μήνες, οργανωμένο σχολείο, υπάρχει δομημένο μάθημα και δραστηριότητες, καλύτερες αποδοχές και το πιο σημαντικό είναι πως νιώθω ασφαλής. Το επόμενο βήμα είναι να κάνω αίτηση για δασκάλα ή να αλλάξω κατεύθυνση. Είδομεν!

Συνολικά, η εμπειρία μου δουλεύοντας στα σχολεία ως  teaching assistant και κυρίως στα ειδικά σχολεία είναι πολύ θετική. Σας προτείνω να το δοκιμάσετε γιατί θα μάθετε πολλά αν σκοπεύετε να εργαστείτε ως δάσκαλοι. Τα σχολεία είναι επί το πλείστον καλά και δουλεύουν προς όφελος των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Μαθαίνεις πολλά πράγματα και δίνονται ευκαιρίες να εκπαιδευτείς σε πολλά πράγματα, π.χ ΜΑΚΑΤΟΝ, PECS, Attention Autism κ.ά. Έμαθα τι είναι τα safeguarding και που ισχύουν γενικά στην εκπαίδευση και ειδικά σε κάθε σχολείο. Δεν βγάζουμε ποτέ φωτογραφίες τα παιδιά με το κινητό μας, σε κάποια σχολεία δεν δικαιούμουν να πάω τα παιδιά στην τουαλέτα, δεν αφήνουμε γυάλινα αντικείμενα στην τάξη, αν μας αποκαλύψει κάποιο παιδί ότι κακοποιήθηκε δεν παίζουμε το ρόλο του αστυνόμου Σαΐνι αλλά απευθυνόμαστε στο safeguarding person. Όσον αφορά τα πρακτορεία είναι μετρημένα που νοιάζονται για τα άτομα που δουλεύουν γι’ αυτούς, όλα είναι θέμα Business. Οι διακοπές δεν πληρώνονται  και δεν έχουν όλα τα πρακτορεία δουλειά. Αν όμως χρειάζεσαι την εμπειρία για να βρείς μόνιμη θέση σε σχολείο είναι ένας τρόπος πέρα από τον εθελοντισμό. Το μάστερ δεν έκανε και μεγάλη διαφορά γιατί ήταν θεωρητικό, όλα στην πράξη μαθαίνονται μέσα από την δουλειά.

stage-1-makaton pecs

Όλα αυτά και πολλά άλλα με έχουν κάνει πιο δυνατή. Πολλές φορές τα σκέφτομαι και διερωτώμαι “εγώ τα πέρασα όλα αυτά;” Για τίποτα δεν μετανιώνω, όλα κάτι με δίδαξαν και κάτι με διδάσκουν. Να θυμάστε η υπομονή είναι το μεγαλύτερο εφόδιο που έχουμε για να αντέξουμε στα δύσκολα.

Α ! Και μην δίνετε πολλή σημασία, όλα περνάνε, μετά από κάθε μπόρα βγαίνει το ουράνιο τόξο..!

Advertisements

4 thoughts on “Η δικιά μου εμπειρία…

    1. Γεία σου Σοφία, Το άρθρο το έγραψα για να δώσω δύναμη, αν έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα λυπάμε. Ακόμα, ένας λόγος που το έγραψα είναι γιατί κυκλοφορούν πολλόι που τα κάνουν να φαινόνται ειδυλλιακά. Δύσκολα είναι εδώ, όπως και κάθε αρχή και φυσικά ύπαρχουν και πιο τυχεροί από εμένα. Για τίποτα δεν απογοητεύομαι, είναι ένα μεν δύσκολο ταξίδι αλλά ωραίο. Δύναμη και μπόλικη υπομονή χρειάζεται.
      Καλό σου βραδύ,
      Φιλικά Ειρήνη

      Like

  1. Καλησπέρα σας . Τελείωσα το τμήμα ελληνικής φιλολογίας με άριστα και αναζητώ εργασία. Παρόλο που ξέρω ότι προσφέρονται σε κάποια σχολεία αρχαία ελληνικά και λατινικά , οι πιθανότητες πρόσληψης δεν νομίζω να ναι αρκετά υψηλές . Γνωρίζετε κάτι περισσότερο;

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s