lifestories

Ζώντας στη Σκωτία: Η δική μου εμπειρία

Η απόφαση να αφήσω τα πάτρια εδάφη και να δοκιμάσω την τύχη μου στο εξωτερικό προήλθε από μια συζήτηση με τον σύντροφό μου μεταξύ σοβαρού και αστείου. «Βρε, δεν το κάνουμε;» ήταν τα λόγια που ειπώθηκαν χωρίς καλά καλά να το πιστεύουμε. Από τότε έχουν περάσει 18 μήνες και η ζωή μας έχει αλλάξει ριζικά. Άλλη χώρα, άλλες συνθήκες, νέα δουλειά και συνάδελφοι, νέοι φίλοι (διατηρώντας πάντα τις επαφές μας με τους παλιούς καλούς μας φίλους), τα πάντα καινούργια, η ζωή μας από την αρχή. Ήταν μία απόφαση που πάρθηκε μέσα σε ένα απόγευμα όμως καλλιεργούνταν στο μυαλό μου από μικρό κοριτσάκι. Πάντα ήθελα να φύγω, ήθελα να γνωρίσω άλλα μέρη και να δοκιμάσω να προσαρμοστώ σε διαφορετικό περιβάλλον, να χτίσω κάτι μόνη μου. Βέβαια ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα κατέληγα στη Σκωτία, το πλάνο μου ήταν η Ιταλία. Όμως δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις πως έρχονται τα πράγματα, σωστά;

Αρχίσαμε λοιπόν να οργανωνόμαστε. Αρχικά αποκλείσαμε κάποιες χώρες και επιλέξαμε λίγες σύμφωνα με κάποια βασικά κριτήρια: ποιότητα ζωής, ευκαιρίες εργασίας, μισθός. Μέσα στις χώρες επιλογής μας ήταν και η Ιταλία (φυσικά, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία), αλλά την απέκλεισα τελικά μετά από ώριμη σκέψη προσπαθώντας να ακούσω τη λογική και όχι το συναίσθημα που μου έλεγε ότι η Ιταλία βρίσκεται σε παρόμοιο μήκος κύματος με την Ελλάδα μας, οπότε να φύγω από την Ελλάδα για να πάω σε μία περίπου Ελλάδα δεν θα είχε κανένα νόημα. Οι υπόλοιπες χώρες επιλογής μας ήταν η Ολλανδία, η Φινλανδία και η Βρετανία. Την Ολλανδία και τη Φινλανδία τις αποκλείσαμε με συνοπτικές διαδικασίες αφού θα ήταν τρομερά δύσκολο για εμένα να μάθω ολλανδικά/φινλανδικά σε τέτοιο βαθμό και σε σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να εργαστώ σε σχολείο, και καταλήξαμε στη Βρετανία. Έτσι, άρχισα να ψάχνω για αγγελίες σε βρετανικά σχολεία στην Αγγλία. Την Σκωτία δεν την είχα καν στο μυαλό μου εκείνη την περίοδο, έψαχνα καθαρά για Αγγλία. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ανανεώσω το βιογραφικό μου και να ετοιμάσω ένα αξιόλογο cover letter. Έχοντας αυτά έτοιμα ξεκίνησα να οργώνω το ίντερνετ για ό,τι σελίδα και άρθρο μπορούσε να μου δώσει κάποια παραπάνω πληροφορία. Βρήκα μια λίστα πολυπολιτισμικών σχολείων και έστειλα e-mail ζητώντας δουλειά, χωρίς όμως κάποια θετική απάντηση. Βρήκα επίσης και μια λίστα με ελληνικά σχολεία, όμως δεν με βόλευαν καθόλου αφού δεν λειτουργούσαν σε κανονική βάση όπως όλα τα δημοτικά αλλά μόνο δύο με τρεις φορές την εβδομάδα και ήταν πιο πολύ “κέντρα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας”. Οπότε τα απέκλεισα και αυτά. Μετά από λίγο ψάξιμο βρήκα τη σελίδα Greek teachers in England, στην οποία αρθρογραφώ τώρα, και έπεσα πάνω στο άρθρο «Τα βήματα» της Victoria M. το οποίο με κατατόπισε απόλυτα πάνω στις κινήσεις που έπρεπε να ακολουθήσω για να προετοιμαστώ για Αγγλία. Επίσης από αυτό το άρθρο έμαθα ότι υπάρχουν teaching agencies στην Αγγλία και τι ακριβώς παίζει. Έτσι πήρα ώθηση και άρχισα να συγκεντρώνω τα χαρτιά μου. Μετά από κάποια έρευνα για teaching agencies βρήκα κάποιο που μου φάνηκε αρκετά αξιόπιστο και επικοινώνησα μαζί του. Το agency που βρήκα λέγεται Impact Teachers και με βοήθησε αρκετά και ας κατέληξα Σκωτία. Έστειλα e-mail ότι ενδιαφέρομαι να δουλέψω ως δασκάλα στην Αγγλία, τους έστειλα το βιογραφικό μου και επικοινώνησαν μαζί μου για περαιτέρω πληροφορίες. Εν ολίγοις, βρισκόμασταν σε συχνή επικοινωνία και μου έδωσαν αρκετές πληροφορίες και βοήθεια σχετικά με το πως να προετοιμαστώ για συνέντευξη, ποιες ερωτήσεις θέτουν και τι πρέπει να προσέξω. Μάλιστα μου έκλεισαν κάποιες συνεντεύξεις οι οποίες αποτέλεσαν μια πολύ καλή και σημαντική πρώτη εμπειρία, αφού δεν είχα ξαναδώσει συνέντευξη για δουλειά σε σχολείο και πόσο μάλλον σχολείο στο εξωτερικό. Καλά όλα αυτά θα μου πεις, όμως πώς κατέληξες Σκωτία;

Εδώ έρχεται και μπαίνει ο σύντροφός μου. Και εκείνος αρχικά έψαχνε δουλειά στην Αγγλία μέσα από agency αντίστοιχο στη δουλειά του, όμως τον κάλεσαν για συνέντευξη και στο Εδιμβούργο. Μέχρι τότε η Σκωτία δεν είχε περάσει καν από το μυαλό μας. Πήγε λοιπόν, του πρόσφεραν τη θέση και πήραμε την απόφαση να πάμε Εδιμβούργο. Αλλαγή πορείας. Μετά από τη συνέντευξή του όλα έγιναν τόσο γρήγορα που μου φαίνεται λες και έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες και όχι ένας χρόνος. Αφού δέχτηκε τη θέση, εγώ άρχισα να ψάχνω τι χρειαζόταν για να δουλέψω στη Σκωτία. Μέσα από φίλη φίλου ανακάλυψα για το GTCS (βλ. αυτό το άρθρο για πληροφορίες) και τη διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσω. Έπειτα, άρχισα να ψάχνω για agencies στην Σκωτία, αφού αυτό με το οποίο επικοινωνούσα ήδη δεν συνεργαζόταν με Σκωτία. Προς μεγάλη μου απογοήτευση και αρκετό ψάξιμο έμαθα πως agencies στην Σκωτία δεν υπάρχουν. Όλες οι αγγελίες εργασίας ανεβαίνουν σε μία πλατφόρμα από τον δήμο της κάθε πόλης. Έτσι, συγκέντρωσα ό,τι χαρτιά μου χρειάζονταν, έκανα την αίτησή μου (βλ. παραπάνω σύνδεσμο) και περίμενα να περάσει ο ένας μήνας που έπρεπε για να φύγουμε. Παράλληλα προετοιμαζόμουν για μελλοντικές συνεντεύξεις, έψαχνα στο ίντερνετ για σος ερωτήσεις, διάβαζα τις ερωτήσεις που μου είχε δώσει το agency και γενικά προετοιμαζόμουν για τη μεγάλη αλλαγή που θα ερχόταν. Τέλη Ιουλίου αφήσαμε την Ελλάδα και ήρθαμε Εδιμβούργο.

New Chapter

Τα πράγματα ήρθαν πολύ πιο καλά απ’ ό,τι περίμενα. Τις πρώτες μέρες στη νέα μας πόλη μας φιλοξένησε ένας φίλος δίνοντάς μας έτσι την ευκαιρία να κάνουμε μια λεπτομερή έρευνα σε σπίτια. Κάθε μέρα για μία εβδομάδα βλέπαμε αρκετά σπίτια και διαφορετικές περιοχές του Εδιμβούργου (για λεπτομέρειες και πληροφορίες πάνω σε σπίτια και άλλα πολλά δες αυτό το άρθρο μου).  Κάποια μας άρεσαν και κάναμε αιτήσεις, κάποια όχι. Αρχές Αυγούστου μπήκαμε στο νέο μας σπίτι. Μετά από μία εβδομάδα περίπου βρήκα και δουλειά. Ο σύντροφός μου θα ξεκινούσε στη νέα του δουλειά τέλη Αυγούστου και εγώ ήθελα να βρω μια εργασία ώστε να βγάλω τα έξοδά μου και να περνάω την ώρα μου μέχρι να εργαστώ σε σχολείο. Έτσι λοιπόν, ένα απόγευμα κατέβηκα βόλτα στο κέντρο της πόλης προς αναζήτηση μιας θέσης σε καφετέρια, εστιατόριο ή μαγαζί. Βρήκα πάρα πολλές αγγελίες τοιχοκολλημένες σε βιτρίνες και ήδη την επόμενη ημέρα με είχαν καλέσει για δοκιμαστικό σε ένα εστιατόριο. Πήγα λοιπόν και προς μεγάλη μου ευχαρίστηση μου πρόσφεραν τη δουλειά. Συμφωνήσαμε στο ωράριο εργασίας, με εκπαίδευσαν και δούλεψα εκεί για τρεις μήνες. Αυτή η πρώτη δουλειά ήταν αρκετή για να μου αναπτερώσει το ηθικό, να με καθησυχάσει όσον αφορά τις ανησυχίες που είχα για το αν θα έβρισκα μια θέση προσωρινή, να μου προσφέρει την άνεση να μπορώ να συντηρώ τον εαυτό μου και το σπίτι μου και παράλληλα να ψάχνω για δουλειά σε σχολείο και να συμπληρώνω αιτήσεις. Δυστυχώς όμως είχα αρνητικές απαντήσεις στις αιτήσεις μου για δασκάλα με την εξήγηση ότι το μόνο στο οποίο υστερούσα ήταν η ανεπαρκής γνώση μου στο εκπαιδευτικό τους σύστημα. Έτσι, αποφάσισα να σταματήσω να κάνω αίτηση για δασκάλα για κάποιο χρονικό διάστημα και να κάνω αιτήσεις για βοηθός δασκάλας (PSA). Συνέχισα λοιπόν να ασχολούμαι με τις αιτήσεις και παράλληλα παρουσιάστηκε μία ευκαιρία να δουλεψω σε after school club ως play worker, την οποία την άρπαξα αφού ήταν πιο κοντά στο επάγγελμά μου και θα είχα επαφή με τα παιδιά. Έτσι λοιπόν μείωσα τις ώρες μου στο εστιατόριο ώστε να μπορέσω να χωρέσω και τη νέα μου θέση στο πρόγραμμα. Για ένα διάστημα δούλευα και στις δύο θέσεις και παράλληλα συνέχιζα τις αιτήσεις μου ως βοηθός. Κάπου τον Νοέμβρη με κάλεσαν για συνέντευξη σε δύο σχολεία. Δυστυχώς δεν πέτυχα, όμως δεν το έβαλα κάτω, συνέχισα να κάνω αιτήσεις. Κάπου στις αρχές Δεκεμβρίου με κάλεσαν από το ένα από τα δύο σχολεία που είχα δώσει συνέντευξη και μου πρόσφεραν άλλη θέση – βοηθού πάλι, χωρίς να περάσω συνέντευξη, αφού την είχα ήδη περάσει μια φορά και όπως μου είπαν ήταν πολύ καλή. Οπότε δέχτηκα και θα ξεκινούσα τον Ιανουάριο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Αμέσως υπέβαλα παραίτηση στο εστιατόριο και αποφάσισα να κρατήσω τη θέση μου στο after school club, αφού η νέα μου θέση θα ήταν part time και με βόλευαν τα ωράρια. Τον Ιανουάριο ξεκίνησα στο σχολείο και μπορώ να πω πως είναι η καλύτερη επιλογή θέσης εργασίας που έχω κάνει ως τώρα. Έμαθα πολλά, ξέτριψα στη γλώσσα, γνώρισα ανθρώπους που με βοήθησαν και με ενέπνευσαν και σίγουρα κατάφερα να κάνω την αρχή σε σχολείο. Τον Απρίλιο παραιτήθηκα και από τη θέση μου στο after school club αφού ανανέωσαν το συμβόλαιό μου στο σχολείο σε full time. Μέχρι σήμερα δουλεύω εκεί, είμαι πολύ ευχαριστημένη από την πορεία μου ως τώρα και όσα έχω πάρει από όλη αυτή την εμπειρία και προσπαθώ για το επόμενο βήμα, για μία θέση δασκάλας.

Όσον αφορά την ζωή μου εκτός δουλειάς μπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένη. Μπορεί να μην βγαίνω όσο έβγαινα στην Ελλάδα, ούτως ή άλλως οι συνθήκες είναι διαφορετικές τώρα, όμως μου αρέσει. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να δεις και να κάνεις, τόσες πολλές επιλογές. Κάτι που ακόμα όμως με δυσκολεύει είναι ο καιρός. Το χειμώνα κάνει αρκετό κρύο, τόσο που αν τολμήσεις να βγάλεις το γάντι σου ενώ περιμένεις το λεωφορείο υπάρχει η περίπτωση τα δάχτυλά σου να κοκαλώσουν και να πέσουν κάτω ένα ένα. Η νύχτα πέφτει γύρω στις 3 το μεσημέρι, βρέχει αρκετά, όμως το πιο εκνευριστικό απ’ όλα είναι ο αέρας. Άπαξ και φυσήξει (που φυσάει κάθε μέρα) καλύτερα να βρεις τρύπα να κρυφτείς. Καλοκαίρι θα έλεγα πως δεν υπάρχει, τουλάχιστον έτσι όπως το ξέρουμε εμείς οι μεσογειακοί. Ως ανυποψίαστη μετανάστρια στον πρώτο της χρόνο στη Σκωτία περίμενα πως το καλοκαίρι «ε, δεν μπορεί!» θα μας χαρίζει γύρω στους 25 βαθμούς. Ούτε καν. Εκτός από λίγες ημέρες που μας κάνει τη χάρη ο καλός καιρούλης να ανέβει η θερμοκρασία στους 18, το πολύ 20 (στο τσακίρ κέφι), τις άλλες μέρες ακόμα κυκλοφορώ με δύο μπλούζες και μπουφάν (ναι, για τώρα μιλάω, για τον Ιούνιο. Για τον χειμώνα δεν θες να ξέρεις τι φοράω). Όμως, δεν έχω κανένα παράπονο για τον ήλιο. Ευτυχώς αυτός δεν λείπει τόσο πολύ, ακόμα και τον χειμώνα, εκτός και αν τον πιάσουν τα ψυχολογικά του και κάνει να φανεί για καμιά βδομάδα. Αλλά όλα αυτά συνηθίζονται. Θα μου πάρει καιρό να προσαρμοστώ στον καιρό όμως πιστεύω πως θα το καταφέρω.

Κλείνοντας, κάτι που έμαθα αυτόν τον τελευταίο ενάμιση χρόνο είναι ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο και ότι η έννοια “δυσκολία” είναι σχετική. Σίγουρα είναι δύσκολο να φύγεις από τη χώρα σου, εκεί που είναι το σπίτι σου, η οικογένεια και οι φίλοι και η ζωή σου. Θέλει κουράγιο και πίστη στον εαυτό σου για να κάνεις αυτό το βήμα. Όμως αξίζει, θα προσκομίσεις εμπειρίες, είτε θετικές είτε αρνητικές, και θα ωριμάσεις. Προσωπικά δεν μετανιώνω για καμία από τις επιλογές του τελευταίου ενάμιση χρόνου, απέκτησα εμπειρίες που με ωρίμασαν και με έκαναν πιο δυνατή και σίγουρη για το τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ακόμα δεν έχω φτάσει εκεί που στοχεύω, ξέρω ότι χρειάζεται υπομονή και επιμονή και κάποιον που θα πιστέψει σε μένα ως νέα δασκάλα σε ένα διαφορετικό εκπαιδευτικό σύστημα. Όμως δεν το βάζω κάτω. Ξέρω ότι υπάρχουν οι άνθρωποι που δίνουν ευκαιρίες και πάνω απ’ όλα ξέρω ότι δεν θα σταματήσω να προσπαθώ μέχρι να βρεθώ εκεί που θέλω. Γι’ αυτό, προς όλους τους αναγνώστες αυτού του άρθρου, keep going, με υπομονή και αισιοδοξία!


IMG_6877 Η Σάρα Τσομπανίδη κατάγεται από την Πάτρα. Σπούδασε δασκάλα στο Πανεπιστήμιο Πατρών και πραγματοποίησε Erasmus στην Ιταλία και τη Φινλανδία. Πλέον ζει μόνιμα και εργάζεται ως PSA στο Εδιμβούργο.

6 thoughts on “Ζώντας στη Σκωτία: Η δική μου εμπειρία

  1. Πολύ τραγικά περιγράφεις κάποια πράγματα.
    Ο καιρός πχ δεν είναι παντού σε όλη τη Σκωτία ο ίδιος. Αλλού λιγότερο κρύο αλλού περισσότερο.
    Κτλ κτλ.

    Like

    1. Γεια σου Γιάννη,
      Νομίζω ότι το άρθρο μου μεταφέρει περισσότερο θετικότητα παρά τραγικότητα. Το έγραψα θέλοντας να δώσω δύναμη σε ανθρώπους που σκέφτονται να κάνουν το βήμα και να μετακομίσουν Σκωτία αναφέροντας καθαρά δικά μου βιώματα.
      Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, σ’αυτό το άρθρο περιγράφω την προσωπική μου εμπειρία, δηλαδή πως εγώ η ίδια βίωσα και βιώνω κάποιες καταστάσεις στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και ο καιρός, τον οποίο στη συγκεκριμένη παράγραφο διακωμωδώ. Ο καιρός είναι ένα θέμα καθαρά υποκειμενικό και δεν βιώνουν όλοι κατά τον ίδιο τρόπο τη ζέστη ή το κρύο. Έχω δει Δεκέμβρη μήνα άτομα να κυκλοφορούν με κοντομάνικα. Αυτό δεν σημαίνει πως κάνει ζέστη τον Δεκέμβρη αλλά πως κάποιοι είναι συνηθισμένοι και δεν κρυώνουν τόσο. Και φυσικά δεν μπορώ να ξέρω τι γίνεται στις άλλες πόλεις της Σκωτίας, σε άλλες θα κάνει περισσότερο κρύο και σε άλλες λιγότερο, εγώ περιγράφω την κατάσταση για το Εδιμβούργο στο οποίο ζω.

      Liked by 1 person

  2. Καλησπέρα και συγχαρητήρια για το πολύ καλό άρθρο.
    Είμαι μαθηματικός και ενδιαφέρομαι να εργαστώ ως εκπαιδευτικός στην Σκωτία.
    Θα ήθελα να ρωτήσω :
    1)το proffesional status τι ακριβώς είναι Το χρειάζεται κάποιος για να πιστοποιήσει την εμπειρία του μετά το πτυχίο ή είναι υποχρεωτικό ανεξάρτητα αν έχεις εμπειρία ή όχι
    2)στην ηλεκτρονική αίτηση λέει:<< official certified translations of all documents (including police checks excluding birth certificate and passport/ID ) IF TEACHING IS UNREGULATED IN THE MEMBER STATE WHERE YOU QUALIFIED.
    Ti ακριβώς εννοεί με το <> και η Ελλάδα τι θεωρείται regulated ή unregulated;
    Επίσης εγώ που έχω διδακτική επάρκεια από την σχολή(λόγω πρακτικής σε γυμνάσιο και επιτυχούς εξέτασης σε μαθήματα διδακτικής τι πρέπει να κάνω;
    3)Είδα έναν πίνακα σχετικά με την μισθοδοσία των καθηγητών.
    Ο unpromoted teacher με 0 points λαμβάνει 22866 λίρες.
    Πόσο διάστημα χρειάζεται συνήθως κάποιος από βοηθός δασκάλου να γίνει promoted teacher(και γιατί τόσο μεγάλη διαφορά από τις 800 που αναφέρεις για τον βοηθό που αν κατάλαβα είναι καθαρά ή όχι ) και με ποια κριτήρια;Επίσης τα points τι είναι και πόσο γρήγορα και πώς αποκτώνται ;
    Επίσης αναφέρεις ότι ξεκινάει κάποιος με 800
    Σε πόσο διάστημα(πχ 2 μήνες 6 ή μήνες, 1 χρόνος, 2 χρόνια) μπορεί να υπάρξει μια αύξηση και
    πόσο περίπου θα είναι αυτή;
    4)Επίσης ζητάνε μαθηματικούς, υπάρχουν ελλείψεις;

    Ευχαριστώ πολύ για όλα και συγχαρητήρια για την τόσο καλή πρωτοβουλία!

    Like

    1. Γεια σου Δημήτρη και συγγνώμη για την καθυστέρηση. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      1. Σαν professional status το GTCS ζητάει την ιδιότητά σου, δηλαδή αν είσαι δάσκαλος ή καθηγητής, τι μάθημα είσαι πιστοποιημένος να διδάξεις, ποιες ηλικίες. Για περισσότερες πληροφορίες δες στη σελίδα https://www.gtcs.org.uk/registration/qualified_eu_eea.aspx εκεί που λέει “Member state professional status”.
      2. Να σου πω την αλήθεια μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει τι εννοούν με τον όρο regulated//unregulated. Μεταφράζεται ως οργανωμένη/μη οργανωμένη διδασκαλία αλλά δεν ξέρω τι εννοούν και η Ελλάδα πού υπάγεται. Εγώ πάντως μετέφρασα όλα τα έγγραφα που ζητούν εκτός από το πιστοποιητικό γέννησης και το διαβατήριο, όπως λέει.
      Αν έχεις εργαστεί μετά το πτυχίο σου σε σχολείο μπορεί να έχεις κάποιες παραπάνω πιθανότητες να πάρεις “Full registration” κατευθείαν. Αν έχεις μόνο ολοκληρώσει πρακτικές στα πλάισια του πανεπιστημίου δεν το μετράνε σαν επαγγελματική εμπειρία οπότε θα λάβεις “Provisional Registration”, όπως έγινε με εμένα.
      3. Για να γίνεις από βοηθός δασκάλου δάσκαλος εξαρτάται καθαρά από εσένα. Δεν σημαίνει ότι όλοι οι βοηθοί θα πάρουν προαγωγή και θα γίνουν δάσκαλοι, άλλο το να είσαι βοηθός και άλλο το να είσαι δάσκαλος. Στη Σκωτία πολλοί που εργάζονται ως βοηθοί είναι άνθρωποι που δεν έχουν σπουδάσει δάσκαλοι. Εκείνοι που έχουν σπουδάσει δάσκαλοι εργάζονται αμέσως σαν δάσκαλοι. Εγώ προσωπικά επέλεξα να δουλέψω σαν βοηθός καθαρά για λόγους αυτοπεποίθησης, απόκτησης εμπειρίας στο εκπαιδευτικό τους σύστημα και βελτίωση της γλώσσας. Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι μου να προσπαθήσω να εργαστώ σαν δασκάλα. Δεν θα μου δώσουν εκείνοι αυτόματα προαγωγή, αυτό εννοώ. Για το πόσο διάστημα χρειάζεται για να εργαστείς ως δάσκαλος εξαρτάται από το πόσο καλά γνωρίζεις το σύστημα και πόσο πολύ το κυνηγάς. Εγώ πέρσι που ήρθα έκανα αμέσως αιτήσεις για δασκάλα και δεν με κάλεσαν για συνέντευξη λέγοντας πως δεν έχω την απαιτούμενη εμπειρία στο εκπαιδευτικό τους σύστημα. Έτσι αποφάσισα να γίνω βοηθός. Φέτος έκανα πάλι αιτήσεις και πάλι δεν με κάλεσαν (αν και συνεχίζω να κάνω). Μου είπαν πως εκτιμούν το ότι εργάζομαι σαν βοηθός αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να εργαστώ σαν δασκάλα και από ότι διάβασα και έψαξα θα είναι πιο εύκολο να εργαστώ αφού δουλέψω πρώτα σαν αναπληρώτρια. Δυστυχώς δεν γνωρίζω να σου πω για τα points.
      Από τις 800 λίρες που παίρνω μου παίρνουν ένα μικρό ποσό για ασφάλεια και για σύνταξη. Φόρους δεν μου παίρνουν. Αν έχεις και δεύτερη δουλειά και ξεπερνάς τα 11.500 το χρόνο θα σου παίρνουν φόρο. Όσον αφορά την αύξηση ούτε αυτό το γνωρίζω καθώς δουλεύω μόνο μισό χρόνο σαν βοηθός και δεν ξέρω πώς λειτουργεί μετά από τον πρώτο χρόνο. Θεωρώ ότι παίρνεις αύξηση κάποια στιγμή καθώς τα χρήματα του βοηθού ξεκινούν περίπου στα 15.000 το χρόνο και φτάνουν μέχρι και τα 17.000 περίπου. Οπότε φαντάζομαι πως αν δουλεύεις 2,3 χρόνια ως βοηθός θα πάρεις και αύξηση σύμφωνα με την εμπειρία σου.
      4. Δεν γνωρίζω αν έχουν ελλείψεις στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ως μαθηματικός σε δημοτικό σχολείο δεν είμαι σίγουρη αν μπορούν να σε προσλάβουν καθώς προσλαμβάνουν δασκάλους οι οποίοι διδάσκουν όλα τα μαθήματα. Μπορείς να ψάξεις στη σελίδα Myjobscotland να δεις τι παίζει για μαθηματικούς και αν υπάρχουν θέσεις.
      Αν έχεις παραπάνω απορίες σχετικά με την αίτηση σου προτείνω να επικοινωνήσεις με το GTCS, μπορούν να σε κατατοπίσουν καλύτερα και συνήθως απαντάνε! Πάντως ελπίζω να βοήθησα έστω και λίγο. Καλή επιτυχία σου εύχομαι!

      Like

  3. Γεια σου Σάρα,
    έπεσα τυχαία πάνω στο άρθρο σου αυτές τις μέρες και είναι πραγματικά ό,τι χρειαζόμουν για να αναπτερωθεί το ηθικό μου και να βρω τη δύναμη να συνεχίσω.
    Σαν δασκάλα κι εγώ πήρα την απόφαση με τον σύντροφό μου να μετακομίσω στο Εδιμβούργο. Μόλις βρήκαμε σπίτι και είμαι ακριβώς στη φάση που ψάχνω να βρω τι θα κάνω με τη δουλειά. Κάνω κι εγώ αιτήσεις σαν PSA αυτό το διάστημα και περιμένω να δω πως θα πάει, Η αλήθεια είναι πως είχα αρκετές αμφιβολίες (ποιος θα προσλάμβανε ένα άτομο από άλλη χώρα στην εκπαίδευση;), αλλά το άρθρο σου ήρθε να με καθησυχάσει μιας κι εσύ κατάφερες να κάνεις την αρχή. Μπράβο που δεν τα έβαλες κάτω!
    Αλήθεια, πως ήσουν με τη γλώσσα στην αρχή (δεδομένου οτι μιλάμε για σκωτσέζικα); Στάθηκε αυτό εμπόδιο στις συνεντεύξεις που έδωσες;
    Επίσης, επειδή προσπαθώ κι εγώ να προετοιμαστώ για το ενδεχόμενο κάποιας συνέντευξης, γνωρίζεις πού θα μπορούσα να βρω κάποιες κατευθυντήριες γραμμές όπως αυτές που σου έστειλαν από το agency;
    Τέλος, όσον αφορά την προπάθειά σου να βρεις κάποια δουλειά σαν δασκάλα, φαντάζομαι οτι κατέθεσες το πτυχίο σου στο GTCS και σου πρόσφεραν κάποιο είδους registration; Απ’ ότι έχω ψάξει υπάρχουν δύο τρόποι να πάρεις την “άδεια”, είτε μέσω του πανεπιστημίου και παρακολουθώντας το PGDE είτε μέσω του flexible route. Ποιο θα πρότεινες εσύ;
    Μέσα από την καρδιά μου σου εύχομαι ότι καλύτερο στην επαγγελματική σου πορεία.

    Liked by 1 person

    1. Γεια σου Έλενα και σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που μέσα από το άρθρο μου σου έδωσα ώθηση για να συνεχίσεις! Για να απαντήσω στις ερωτήσεις σου:
      1. Για να πω την αλήθεια είχα πολύ άγχος με τη γλώσσα πριν έρθω εδώ, όμως σκεφτόμουν ότι είναι μια γλώσσα που γνωρίζω ήδη (μιας και μεγάλωσα με φροντιστήρια κλπ) και πως με εξάσκηση και υπομονή θα φτάσω σε πολύ καλό επίπεδο. Όταν ήρθα εδώ δυσκολεύτηκα.Τα σκωτσέζικα είναι μια γλώσσα από μόνη της! Αν μιλήσεις κανονικά σκωτσέζικα με κάποιον το πιθανότερο είναι να τον κοιτάς σαν εξωγήινο. Το καλό όμως είναι πως ο περισσότερος κόσμος που θα συναντήσεις, ειδικά στις πόλεις, μιλάει με καθαρή σχετικά προφορά. Στα σχολεία μιλάνε κατανοητά. Υπάρχουν προφορές και προφορές όμως εγώ δεν έχω συναντήσει κάποιον που να μην καταλαβαίνω καθόλου. Και ειδικά οι δασκάλες μιλάνε καθαρά επειδή πρέπει και τα παιδιά να καταλαβαίνουν. Θα σε συμβούλευα να μην αγχώνεσαι ιδιαίτερα για τη γλώσσα, απλά μίλα αγγλικά σε κάθε ευκαιρία, άκου πολύ (είτε σε συζητήσεις, είτε ειδήσεις, είτε μουσική) ώστε να ξετρίβει το αυτί σου και υπομονή. Είναι μια διαδικασία που χρειάζεται χρόνο. Εγώ είμαι εδώ ένα χρόνο τώρα και ακόμα δεν καταλαβαίνω σε κάποιες περιπτώσεις τι μου λένε, ούτε μπορώ να μιλήσω με άνεση. Όμως μιλάω και καταλαβαίνω καλύτερα από πέρσι, ο ένας χρόνος εδώ με έχει βελτιώσει. Όσον αφορά τη γλώσσα και τις συνεντεύξεις, όχι, η γλώσσα δεν στάθηκε εμπόδιο. Πριν από κάθε συνέντευξη προετοιμαζόμουν πάρα πολύ καλά, έψαχνα βασικές ερωτήσεις στο ίντερνετ, έδινα απαντήσεις και τις διάβαζα πολύ καλά. Αυτό που θα σε βοηθήσει επίσης είναι να ζητήσεις από κάποιον να κάνει τον “διευθυντή του σχολείου” και να σε ρωτήσει όλες τις ερωτήσεις. Και εσύ να του απαντάς όπως θα απαντούσες σε συνέντευξη. Αυτό θα σου λύσει τη γλώσσα και όταν έρθει η ώρα να πας για συνέντευξη θα αισθάνεσαι πιο σίγουρη και για τη γλώσσα!
      2. Μπορώ να σου στείλω μια σελίδα με ερωτήσεις που μου έστειλαν από το agency (βρες με fb αν έχεις). Κατά τ’άλλα χρειάζεται ψάξιμο στο ίντερνετ, υπάρχουν πολλές “τράπεζες ερωτήσεων” για δασκάλες και για PSA.
      3. Ναι, έχω γραφτεί στο GTCS (μέσω του flexible route) και πρέπει μέσα σε 5 χρόνια να ολοκληρώσω κάποιες μέρες ως δασκάλα ώστε να με γράψουν μόνιμα (μπορείς να τσεκάρεις το άρθρο μου “Σκωτία: Τα βήματα” για περισσότερες πληροφορίες). Δεν ξέρω ποιο να σου προτείνω καθώς δεν έχω κάνει το PGDE ώστε να ξέρω αν είναι καλύτερο ή όχι.
      Ελπίζω να βοήθησα!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s